Simone de Beauvoir opisuje grupę ludzi skupionych wokół Alberta Camusa i Jeana-Paula Sartre'a, którzy - choć nie byli ani ekspertami, ani specjalistami, ani nauczycielami akademickimi (chociaż mogli przy okazji pełnić wszystkie te funkcje) - zajmowali się kulturą wyższą bezinteresownie, w przekonaniu, że jest ona sama w sobie wartością i zarazem stanowi niezbędny składnik życia publicznego.