Drastyczne nierówności w dochodach cechujące epokę globalizacji przestają być tematem tabu, o czym świadczy obfitość literatury powstałej w ostatniej dekadzie. Rozprawia się ona zazwyczaj z mitem, jakoby rosnące rozwarstwienie dochodowe miało być ceną za wzrost dobrobytu dla wszystkich, i podkreśla, że bogacenie się zamożnych zawsze oznacza zepchnięcie kogoś w dół drabiny społecznej.

Duch równości Richarda Wilkinsona i Kate Pickett jest na tle tej literatury pozycją szczególną. Autorzy, opierając się na trzydziestu latach swoich badań, udowadniają, że duże nierówności są niekorzystne dla wszystkich warstw społecznych. Przytoczone w książce dane i wykresy pozwalają porównać duchową i zdrowotną kondycję różnych społeczeństw i grup ludności na świecie. Niezależnie od ogólnej zamożności danego kraju, niemal każdy współczesny problem społeczny bądź ekologiczny – choroby, zanik poczucia wspólnoty, przemoc, narkomania, otyłość, zaburzenia zdrowia psychicznego, brak wolnego czasu, przepełnienie więzień – z reguły występuje z większym nasileniem w społeczeństwach o większych nierównościach. Duch równości rozwiązuje więc zagadkę pozornej sprzeczności między klęskami społecznymi nękającymi wiele współczesnych społeczeństw a ich sukcesami materialnymi.

Książka Duch równości nie tylko stała się bestsellerem, lecz także głośnym wydarzeniem politycznym w Wielkiej Brytanii, zaś tygodnik „New Statesman” umieścił ją na liście dziesięciu najważniejszych książek dekady. Jej doniosłości trudno zaprzeczyć w czasach, gdy bogactwo skoncentrowane jest w rękach tak nielicznych, a na płonących przedmieściach Londynu wybuchają groźne zamieszki. Fala buntów społecznych w Europie otwiera oczy na problem nierówności jako źródła kryzysu społecznego. Duch równości to lektura obowiązkowa dla każdego, komu zależy na jakości życia we wspólnocie, w której – chcąc nie chcąc – uczestniczy. Jest to książka optymistyczna, zapowiadająca odnowę myślenia politycznego i dająca nadzieję na przyszłość, o ile tylko potrafimy ponownie uwierzyć w sens pojęcia solidarność.

Po raz kolejny hasło „mniej znaczy więcej” znalazło logiczne, spójne i udokumentowane naukowo uzasadnienie. Warto poznać to uzasadnienie, by nieco inaczej pomyśleć choćby o swoich życiowych celach.

Idee zawarte w tej książce są na tyle doniosłe, by zmienić nasze myślenie. Na połowie strony autorzy mówią więcej o cierpieniu, do którego prowadzi nierówność, niż dramat albo powieść.
John Carey, „Sunday on Times”

Drogowskaz, jak odbudować nasze społeczeństwa (…) Olśniewająca wizja.
„The Independent”

Światła i pełna inwencji (…) analiza o szerokim zasięgu.
„Nature”

Autorzy wyciągają śmiałe wnioski, a przedstawione przez nich dowody, są trudne do zanegowania.
„The Economist”

Przekonująca i szokująca. Entuzjaści wolnego rynku powinni nauczyć się tej książki na pamięć.
"The Independent "

W tych ciężkich czasach ta optymistyczna książka może dodać otuchy.
„New Statesman”